Zonneschijn

Sedert het uitbreken van de coronapandemie poetst mijn buurman drie keer per week zijn auto. Gehuld in chirurgische handschoenen en een filterend mondmasker bedreigt hij met zijn hogedrukreiniger eenieder die zich op minder dan anderhalve meter van zijn voertuig waagt. Naast zijn voordeur heeft hij een pompje met ontsmettingsalcohol vastgeschroefd. En een familiepak oorstokjes, om op de bel te drukken. Er zijn nog andere tekenen dat buurman zijn levensvreugde teruggevonden heeft. Na zes lange jaren van stilte weerklinkt de laatste tijd weer steeds vaker muziek uit zijn achtertuin. De gettoblaster is terug! Op zondag staat het ding luidkeels afgestemd op de Pré Historie. Aan de andere van de

Keuzes

Velen nemen de lockdownmaatregelen niet ernstig. Omwille van teveel onzinnige regels. We morren om de versoepelingen. Die komen te snel. Of te traag. Er hebben wetenschappelijk verantwoorde keuzes op tafel gelegen, waarvoor de politiek nooit geopteerd heeft. Politieke beslissingen die wel genomen werden, waren niet altijd ingegeven door oprechte zorgen omtrent onze gezondheid. Boven onze hoofden speelt men liever spelletjes. Volgens regels die zo hermetisch zijn dat een normaal mens zich afvraagt of er überhaupt wel reglementering is. À la guerre comme à la guerre, zeg maar. Het heeft ergens wat weg van een partijtje bierpong. Wie verkiest niet mee te doen is een seut. En seuten zijn verdach

Cava

Na enkele weken begreep ik dat niemand weet hoe de crisis moet aangepakt worden. Ook de virologen niet. Of nee, de virologen weten het wel, maar ze moeten nog uitzoeken hoe ze een theoretisch model - dat werkt in een labo - moeten implementeren in een maatschappij. Met mensen. Zeker is dat de politiek het ook niet weet. Elke politicus met een greintje ambitie is ondertussen de revue gepasseerd, enkel en alleen omdat een politicus in tijden van nood nu eenmaal in de aandacht moet komen. Geen enkele is erin geslaagd die aandacht langer dan een dag of wat vast te houden. Allemaal slaagden ze erin zichzelf tegen te spreken. Een en ander heeft ertoe geleid dat ik het nieuws niet langer volg. Da

Afstand

Lang voor de lockdown besteedde ik al zoveel mogelijk essentiële verplaatsingen uit. Elke fietskoerier in Gent weet mij wonen. Ik mijd plekken waar mensen samentroepen omdat ze samen willen troepen. Maar nu, in coronatijden, ga ik wel naar buiten. De mensen zijn van slag. Op straat zie ik ze elkaar begroeten door het geven van elleboogstoten met dezelfde elleboog waarin ze ook niezen. Ze rennen massaal zuchtend en zwetend naar de groene rand. Het moet er wemelen van de nieuwbakken sportievelingen, in de rand. De samentroepers hebben hun territorium verlegd. Tegenwoordig slenter ik moederziel alleen door straten waarin rolluiken al negen weken beneden blijven. Beleefde briefjes aan etalages v

Uitdagingen

Dankzij Corona investeer ik al wekenlang dagelijks vele uren in sociale media. Toch kreeg ik nog geen enkele nominatie of challenge. Niemand lijkt geïnteresseerd in mijn top tien van vinylplaten, vakantiefoto´s of andere jeugdherinneringen. Merel lacht eens fijntjes wanneer ik haar dit vertel. Ze weet dat ik zo´n opdracht nooit succesvol ten einde zou brengen. Ze zegt dat ik maar eens moest beginnen met mezelf uit te dagen. Om eens wél te strijken. Het gras te maaien. Of het huis te poetsen. Merel kent mijn zwakke plekken. In ideale omstandigheden sla ik hooguit eens in de twee weken aan het stofzuigen. De ene keer beneden, twee weken later de boven. Merel dweilt elke week alles. Wat er ook

Archief

© 2018-2020 Udo Meiresonne