Troy

Troy was in 1987 de debuutsingle van Sinéad O’Conner. Het werd een wereldwijde flop. Alleen in Nederland en Vlaanderen haalde ze er de hitparades mee. Gelukkig maar! Vijftien jaar later werd Troy alsnog een internationale top tien hit, maar dan wel in de dance charts, voorzien van een stampende beat en in een remix die niet om aan te horen was. In de late jaren 80, toen de originele versie van Troy op ons losgelaten werd, vonden we het schitterend hoe Sinéad het brandende Troje gebruikte als metafoor voor een naar de knoppende gaande liefde, en vervolgens in één beweging het brandende Troje als een Fenix uit haar as liet verrijzen. Wisten wij veel. Pas vele jaren later onthulde Sinéad O’Connor dat het lied in werkelijkheid ging over de fucked up relatie met haar moeder.

Hier naadloos op aansluitend: op het menu staan vandaag hespenrolletjes zonder hesp, in kaassaus zonder kaas. Niets is wat het lijkt, vraag dat maar aan de oude Grieken. Of beter nog: aan de Trojanen.

Haal in huis (voor vier mensen):

• Aardappelen (1 à 1,2kg)

• Plantaardig alternatief voor melk

• Olijfolie

• Peper, zout, nootmuskaat

• 2 teentjes look

• 5 flinke stronken witloof

• 6 vegan rodebietenwraps

• Pakweg 200 gram cashewnoten

• Ongeveer 30 gram edelgistvlokken

• Een bokaal kikkererwten (uitgelekt ongeveer 250 gram)

• Bloem

• 1 blik (400ml) kokosmelk

• Paprikapoeder

• Paneermeel

En aan de slag!

Schil je aardappelen en kook ze. Eenmaal gaar, giet je de patatten af, je kapt er wat olijfolie bij, en ook een scheut soja-, haver-, of amandelmelk, en dan ouderwets stampen maar. Mixen kan in theorie ook, maar dan riskeer je dat je puree op behanglijm gaat lijken, dus hou het toch maar op stampen. Daarna naar smaak nog peper, zout en/of nootmuskaat erbij en klaar is klontje. Hoewel, ik doe er ook nog twee fijn geplette teentjes look door.

De witloofstronken snij je in vier. Ik had gezegd dat je flinke stronken moest nemen, vandaar. Vallen ze wat mager uit hiervoor, snij ze dan in 2, maar haal er dan als de bliksem nog 5 bij. Zijn we weer mee? Snij dan nu de harde kernen uit het witloof. Vervolgens stoof je het op een rustig vuurtje en onder gesloten deksel tot het er grijsachtig uitziet en helemaal slap is geworden.

De rode bietenwraps snij je in twee. Rol elk gestoofd stukje witloof in een halve wrap, waarbij ik aanraad om de rol niet te dik te maken. Ik bedoel: als de wrap zowat anderhalve keer om het witloof zit, is dat voldoende, het teveel aan wrap snij je gewoon weg. De weggesneden stukjes wrap kan je nog recupereren door een gestoofd witloofje in twee zo’n stukjes te rollen. Dat is een beetje prutswerk, en het moet niet, maar het is doenbaar, … je ziet maar. Schik de afgewerkte rolletjes in een ovenschotel, en doe dat bij voorkeur op zo’n wijze dat je achteraf nog min of meer weet hoe ze liggen, want eenmaal de saus erover zal je het van je geheugen moeten hebben.

Over saus gesproken. Gooi de cashewnoten in je blender en laat die rustig een minuutje blenderen. Doe er dan een flinke scheut olijfolie en de edelgistvlokken bij, blender nog een minuutje verder, en voeg dan ook de kikkererwten toe. Je zal zien dat er een dikke, deegachtige massa ontstaat, waar je blender het wat lastig mee dreigt te krijgen. Verdun de massa door er vloeistof aan toe te voegen. Je kan daarvoor een plantaardig melkalternatief gebruiken, maar ik hou het op water. Maak vervolgens een bechamel met wat olie, een lepel bloem en de kokosmelk. Doe daar het cashewnoten- en kikkererwtenpapje bij, roer goed door, verdun met soja- of havermelk mocht dat nodig zijn, en meng er tenslotte ook nog een vleugje nootmuskaat, wat paprikapoeder en peper en zout onder.

Giet de saus over de rolletjes. In een ideale wereld komen ze helemaal onder te zitten. Strooi er wat paneermeel over en zet de schotel nog een kwartiertje of zo in de oven om te gratineren. Hou dat wel een beetje in de gaten, paneermeel evolueert sneller naar zwart dan kaas.

Nodig je gasten uit om aan tafel te komen. Gebaar je van de domme, en vertel misschien kwansuis een wistje-datje over het allereerste singeltje van Sinéad O’Connor. Wacht rustig af tot het iemand begint te dagen dat je ze noch met hesp, noch met kaas aan het voederen bent.